Novo Berro Dende o Alén

Debo a miña vida á vosa vida

e a vosa vida é o que me está a roubar a miña vida,

 

seres despreciables e antinatura,

 

o meu amor cara vós é inmenso e especialmente profundo

e encamíñame a un odio laberíntico do cal non podo fuxir

 

un bucle sen sentido no cal me sigo acobillando coma un tigre en perigo de extinción

absurdo e ridículo

que lle ten medo ao asubiar do vento máis feble

 

Non son digno de que entres na miña casa pero unha palabra túa pode facer que volva a recoller mazáns do Edén co meu sorriso infantil pero sincero, forte e profundo.

 

Calquera día caénme os dentes…

e

nin sorriso, nin tigre, nin nada

Deixar un comentario

Arquivado en Sen clasificar

UTU

E verte a ti, Gran Rei UTU,

e os meus ollos bótanse a chorar

[o que non sei é se é de emoción

ou da túa luz ultravioleta.

Deixar un comentario

Arquivado en Sen clasificar

Tenho descosido o corazón

e dóeme cada unha das veces que intento introducir a agulla na minha carne ensanguentada

para volver coselo

Deixar un comentario

15/02/2014 · 5:24 pm

Hoxe, Afrodita estase partindo da risa mentres se masturba no seu leito de follas douradas e observa o AMOR do século XXI.

Deixar un comentario

14/02/2014 · 2:32 pm

Diálogo de High Birds

Breton a Buñuel no 1966, pouco antes de que morrera o pai do surrealismo.:

- Hoxe ninguén se escandaliza, a sociedade atopou maneiras de anular o potencial provocador dunha obra de arte, adoptando ante ela unha actitude de pracer CONSUMISTA.

Contesta Ramón Nogueira en 2014:

- Ou sexa, o único que entendo, mestre, é que non cambiou absolutamente nada en case 50 anos.

Deixar un comentario

Arquivado en Sen clasificar

Rematou o INTIMISMO

[NUNCA MÁIS quero volver sentilo

Detesto no que se convertiu a raza humana co seu vaivén de preocupacións estúpidas e banais implorando unha tranquilidade que nunca chega porque sempre hai máis que para min é menos a insatisfacción a carraxe a tristeza son termos que respiro cando saio á rúa a DECEPCIÓN a insulsa preocupación social e por suposto a inexsitente e ineficaz activación social O PODER do Estado caeu o da EMPRESA MEDRA o solpor xa é NOITE a luz cesa nas mentes máis poéticas e artísticas a humanidade está cega e camiña descontrolada e ideolóxicamente indefinida e caótica enferma terminal do cancro do MERCADO cara un abismo de sangue frío terror e lama

e eu négome a sentir algo ÍNTIMO até que deixe de sufrir e sentir o tremor de cada un dos meus irmáns de RAZA dos meus irmáns de PATRIA e de cada un dos SERES VIVOS que habitan neste puto PLANETA que amo.

 

Deixar un comentario

24/11/2013 · 8:25 pm

Hoxe erguinme con ganas de beber sangue “Yanki”.

1 comentario

12/11/2013 · 2:08 pm

seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos  seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos

QUE ME DESQUICIAN!

1 comentario

Arquivado en Sen clasificar

Mais eu, o meu bico e as miñas ás botamos a voar de novo

A xentileza dos paxaros

co seu quebrado voo 

e o seu vibrante son

desamárrame o pracer de querer ser

un deles

 

O cormorán máis negro noite

coas ás máis longas e grandes

cun bico para comer canto peixe se me entolle

e voar

até máis alá do vello e inamovíbel horizonte

 

Acadar as terras máis inacadabeis

chorar cos mares máis fríos e tristes

e gozar con mares máis cálidos e algareiros

triturar co meu bico os peixes máis infames

e acobillar entre as miñas ás aos máis puros e naturais

 

Logo voarei e camiñarei pola area dunha illa nas nubes

deixando diminutas pegadas palmípedas tras de min

deitareime na area branca e etérea e descontrolada

para ver

como se apagan todas as bombillas de todos os edificios

como se esvaece até a última ánima do ser humano

como se arrasan todas as razas de todos os seres

como se extingue até a última planta e a súa semente

para ver

e

gozar deste dramático e pracenteiro espectáculo

 

Como colofón: Un novo e maior Big Bang

para deleite dos meus ollos

rebentados polas bágoas

 

É O FIN

mais eu, o meu bico e as miñas ás botamos a voar de novo

 

 

1 comentario

Arquivado en Sen clasificar

Os espellos

tristes e suxos

cavilan no meu reflexo

esteticamente fermoso e solitario

gozando dun orgasmo virxe e natural

 

mentres

a minha cabeza esnaquizada e quebrada

dorida por tanto cráter profundo

de tantos e tantos impactos de meteoritos,

retrocede cara a visión máis inxenua

máis inmaculada

 

… soa o timbre do forno.

 

Xa está feita a torta de mazá

 

Quentinha e gustosa baixa até o meu estómago animal

volveu o doce que me respalda e me mantén en pé

volve a min a forza dos cabalos de Alberti.

 

 

 

 

 

Deixar un comentario

Arquivado en Sen clasificar