- Necesito rirme a escachar, xa non recordo que me moleste a mandíbula de tanto abrir a boca ao rir.

Tampouco me importa. Ou si. Ou non. Ou si. Se ao final ha de ser cousa miña e o mar afógame cara onde non teño que ir. Ou si. Ou non. Tanto me ten. Sempre me gustou a salinidade da auga… non sei porque razón agora lle teño medo.

A miña vida

dentro esvaras tentanto acoller un son da arpa no teu regazo
pícaras notas que non fican calmadas nin caladas
abanéanme a cabeza non respiro non sinto
máis sempre me queda o teu regazo
onde soa unha canción
onde soa unha arpa
máis alá da lúa
de min
de ti

Parabéns Musa Irracional

TI E EU

É caótica a mente humana. Un 99% das persoas que leran ese TI E EU, foilles á cabeza unha parella de namorados ou algo en relación co amor, aínda que só foran milésimas de segundo, onde me inclúo. Pero no meu caso non vai en torno ao amor de parella. O meu TI é outra clase de TI.

Cando Andrea me propuxo esta tarde facer unha historia en tres palabras, estívenlle dando moitas voltas á cabeza até chegar a isto, TI E EU. TI E EU é unha historia infinita. Cadaquén sabe quen é o seu TI. Todos temos un TI. Os TI son infinitos, igual que os EU. TI E EU. Unha novela fabulosa.

Todo o mundo é quen de escribir unha historia en tres palabras.

Na noite escura só se escoitaba o asubío do vento rachando o pouco silencio que son capaz de encontrar dentro de min. Xa non recordo cando foi a última vez que me calei por dentro, hai moito que me escoito. Demasiado.

Xa na casa son quen de mirarme o espello e sorrir. Que conste en acta! Moi pouca xente pode. Poucas persoas saben chegar máis alá da eternidade. Semellamos pingas de auga nun mar! NADA. Pero ao fin e ao cabo todo. Somos os máis pequenos dos grans de area que é cadaquén no planeta. E á vez os máis grandes. Teño ganas de plantar una Flor de Rafflesia arnoldii, no abismo de Challenger. O problema é quen me leva até alá…

Xa na casa evito o espello, o camiño até a Asia máis oriental deixoume moi canso. Paso do espello non vaia a ser… Chego a miña habitación, sento na alfombra porque me da a gana. E collo un Gandalf de 20cm feito de poliuretano, coma os Action-Man supoño. Desenfundo a espada Glamdring e comezo a loitar co aire. Xa… co aire… pero éche o que hai. O resto dos xoguetes están en caixas. Gandalf el Blanco ten un sitio privilexiado na estantería.

Xa na casa evito o espello de novo. Sigo cansado polo tema da flor e iso… Camiño até a miña habitación. Quito o abrigo, a bufanda, os guantes, as gafas que están empañadas polo contraste do frío da rúa e o calor dos radiadores do meu piso de Cambados, os zapatos, o reloxo e a americana. Collo a miña libreta de tapas de coiro e póñome a escribir. O das tapas de coiro non o resalto porque si, se non porque a libreta chámase así, a miña libreta de tapas de coiro. Coa pluma no papel dou a luz un par de versos. Logo fico calado bastante tempo e dou a luz a uns 4 ou  5 versos máis. Pode que xa estea listo. Pode que non. Pero a min gústame

Xa na casa evito o espello, camino cara a miña habitación, íspome, poño o pixama, abro a cama, colócolle ben a almofada, botolle unha manta quentiña por riba, abro a cama, coloco ben a sabana e intento durmir.

É que de verdade, sigo cansado por ir plantar unha Flor de Rafflesia arnoldi no abismo de Challenger…