Son cousas da vida

“Cando era neno gustábame crear as miñas fantasías, as miñas historias, os meus mundos. Cando sexa maior levareinos a cabo”

As gaivotas nas miñas orellas

Son cousas da vida

Beber as pingas de chuvia que caen das tellas

Son cousas da vida

Chuchar Chuchameles de calquera esquina de calquer camiño

Son cousas da vida

Loitar contra exércitos de monstros/árbore con multitude de armas/pau

Son cousas da vida

Sentarse no Sarrido coa marea baixa e ir metendo un a un os berberechos e as ameixas no peto do bañador

Son cousas da vida

Un retallo capa/túnica/rede de gladiador/turbante árabe/infinito

Son cousas da vida

Xogar ao de Sempre polas rúas de San Tomé

Son cousas da vida

Adormecer cunha das doces historias de Kalandraka na man

Son cousas da vida

A miña nova pulseira de coiro nos postos de San Benito

Son cousas da vida

Cama/Papá/Eu/Mamá

Son cousas da vida

Loitas eternas nos sofás do salón co meu inimigo/irmán

Son cousas da vida

Recitar enriba dunha cadeira:
“Adelina que é moi fina
foi xantar ao xardín.
Unha araña enorme e fea
saíulle polo camiño
e Adelina fuxiu correndiño”

Son cousas da miña vida

“Aínda non teño o poder de ler o pensamento

pero sei recoñecer as palabras dos teus ollos

onde te/me consumes”

Artigo en Cambados.tk

Artigo da miña autoría sobre o lixo que se acumula na Torre de San Sadurniño, no meu barrio San Tomé do Mar:

Onte, 2 de marzo de 2012, estivemos pasando a tarde, uns amigos máis eu, nun lugar tan fermoso e máxico como é a nosa Torre de San Sadurniño. Pasamos una tarde tranquila disfrutando do son das ondas contra a rocha e do gustoso cheiro a mar.

Este case-perfecto serán podería chegar a desfacerse do “case” se non fora pola morea de merda que sempre hai, e perdón pola expresión, pero digo merda porque non sei como definir todo canto lixo hai tirado por toda a illa. Como non tiñamos plan para a este sábado, decidimos que porque non facer una quedada entre amigos e dedicarlle un par de horiñas a limpar a illa, xa que se agardamos a que o concello se decida a limpar, volvería xunto a miña Vella Amiga de Pedra nos anos da miña xubilación.

Ler Máis…

4

Os meus infinitos nos teus ollos azuis.

Detesto

“Sinto excitación cando penso en tragarme toda canta auga hai no mar”

Detesto

 

 

Olla para o norte dende a mesma perspectiva ca min

ves algo? eu levo anos mirando e nunca vin nada

supoño que non haberá nada que ver tampouco

 

 

Retírome aos meus aposentos de cartón e teas

[caio no absurdo de ser quen non son

un anaco de historia entre os meus dentes animais

chea e cheos de sangue

os meus recordos retroactivos

as miñas ganas de ser máis ca min

dispensarme de min, para/comigo mesmo

e nunca deixar de loitar por volver sentir os mesmos arrepíos na miña pel

É unha aperta

da miña Rocha

o que necesito

Ver florecer

esa última

flor da primavera

na túa/miña illa

rexurdir da propia Terra

miña Rocha,

Como fixemos daquela

Acadar manternos de pé

Ti/eu son o teu andamio

Mentres me manteña/s viva

meu Poeta,

o teu verso será a miña Rocha

Como fixemos daquela

Non me vai doer

se deixo o meu corpo

a mercede dos meus propios

e famentos corvos

 

Non agardo que deixen

peza viva de min

Non quero que se albisque

nin a máis mínima clemencia

co meu corpo humano

Só déixaos disfrutar da farta

 

De seguro que lles presta

a miña suculenta carne

 

Michael Nyman axuda a pensar

Para comezar: Darlle a que comece a canción (abaixo na ventá do vídeo), escoitar uns segundos en silencio e comezar a ler moi pausada e docemente. Michael Nyman ayúdame a pensar.

Dirán dun vello poeta que fumaba pipa sentado no seu butacón aterciopelado enroupado nunha bata grosa e cómoda escoitando The Heart Asks Pleasure First de Michael Nyman todas as noites de todos os días da súa vida á mesma hora Cada bafarada de fume da combustión do tabaco de pipa  Dunhill My Mixture 965 nunha pipa Savinelli de madeira de torga unha nota menos no piano de cola moi probablemente un Petrov De cando en vez o vello desvía a súa vista da nada e mira cara a fiestra máis alá até onde alcance a súa vista cansada detrás dunhas gafas de pasta negra con cristais de 6 diotrías de miopía nin el mesmo recorda a marca xa Mais o vello recordaba a cor do ceo agora cuberto por unha capa de gases grises e negros Esvara unha bágoa pola face enrugada ata desaparecer O vello pecha os ollos e introduce a pipa de torga entre os seus beizos cubertos de mesta barba branca onde desapareceu a bágoa do ancián Michael Nyman axúdalle a pensar Mirar máis alá da fiestra obrígalle a arrepentirse de ter levantado a vista da nada A pipa cae da súa man peta no chan esparcindo o tabaco queimado na alfombra escarlata na que está situado o sofá aterciopelado que acolle tan docemente ao vello poeta Non está morto Só dormido Agardando a que o azul do ceo o volva espertar

Para Amilocha por facer soar esta canción hai uns días, xusto no momento que debía de ser.

6-7 Cafés ao día

“E logo vesme co conto de que ronco cando durmo. Non me creo que se oia a 384.000 kilómetros, miña Dona. Oxalá fora quen de durmir de verdade”

É por culpa da cafeína

[cafeína e non cocaína

ou polas altas doses de letra impresa en apuntes aborrecidos

incluso podo supoñer porque tomo té natural das teterías do Albaycín de Granada

[e sabe Dios o que ten eso, pero sábeme ben

ou non durmo porque soño

escoito campaiñas ao lonxe

é a Berenguela que me arroupa

[envexo moito ás miñas amizades que a ven dende o salón

voo a rente do chan

moi moi preto sen tocar

velocidade e axilidade

non tropezo con ningún marco de ningunha porta

e achégome á fiestra

Non salto porque me quedei a durmir…

62 anos da morte de Castelao