Sentir…

Hoxe por variar, publico un conto que particularmente logo de escribilo sentín. Nada máis que iso. Sentín moito. E que mellor na vida que sentir? Sexa o que sexa.
___________________________________________________

Contan dun neno que estaba xordo pero escoitaba máis que ninguén. Todos os días agardaba ao luscofusco para poder ir á praia, cando non había ninguén. Sentaba nunha rocha e agardaba. Agardaba horas, ata que sentía o son das ondas. Íase á fraga, sentaba nun madeiro e agardaba. Agardaba horas, ata que sentía o asubío do vento na cara, o rechouchío dos paxaros ou mesmo a musicalidade das follas azoutadas. Corría polos montes, corría. E corría ata que sentía o osíxeno anegarlle os pulmóns, ata que sentía o sangue entrar e sair do corazón. Chegaba ao ceo e voaba. Voaba xunto as nubes e voaba ata que sentía a esponxosidade das súas compañeiras de viaxe. Todos os días o neno xordo facía isto coma un ritual.

Mais un día, pola mañá ergueuse e escoitou o son das tazas do leite petar contra os pratos, o son das culleres contra as tazas ou mesmo escoitaba a seus pais falar. Asustouse. Pero ergueuse igualmente. Vestiuse e correu, sen decir palabra, cara a praia. Sentouse na súa rocha e escoitaba o son das ondas, mais non sentía o seu son. Foise á fraga e sentouse no seu madeiro, escoitaba paxaros, escoitaba ás follas e escoitaba o asubío do vento, máis non sentía nada. Correu chorando e desesperado polo monte e non escoitaba nada, non escoitaba os pulmóns nin o corazón nin o sangue nin o osíxeno pola tráquea. Quixo voar, máis non separaba os pes do chan, mirou cara arriba e berroulle ás nubes. Escoitábase a el mesmo. Asustouse e chorou máis forte.
Correu ata que o cansazo lle venceu.

Uns días máis tarde apareceu o corpo sen vida dun neno nun monte de Galiza. No man tiña unha nota:
“QUERO SENTIR, QUERO SENTIR, QUERO SENTIR, QUERO SENTIR….”.
As últimas verbas estaban escritas cunha caligrafía moito máis débil, apenas se vían no papel e non lle deu tempo de escribir o último prego…

Mais só é un conto.

Hailstorm.
Foto de Gema Cores

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Ligazón permanente.

2 Responses to Sentir…

  1. Cheres di:

    Un dos meus xéneros favoritos é o conto.
    Un dos meus contos favoritos é “Sentir”.

  2. Carmen Aguín di:

    Bonito!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s