PARABÉNS

Hoxe como non podería ser doutro xeito, subo esta entrada para darlle os PARABÉNS ao noso veciño e compatriota, o que tal día como hoxe, hai 134 anos naceu Ramón Cabanillas, poeta da Raza, e cambadés de pura cepa. As árbores, o vento, os paxaros, a lúa e o sol e o probe e fidalgo e soñador que tanto amabas seguen recitando os teus poemas cegos sen a túa presenza. Longa vida, vello poeta.

Camiño, camiño longo,
camiño da miña vida,
escuro e triste de noite,
triste e escuro de día…
¡camiño longo
da miña vida !
Vereda, vereda torta
en duras laxes aberta,
arrodeada de toxos,
crebada polas lameiras…
¡vereda torta, ti onde me levas!
Camiño, camiño longo.
A choiva, a neve e as silvas
enchéronme de friaxe,
cubríronme de feridas…
¡camiño longo da miña vida !
Vereda, vereda fonda
de fontes tristes, sen auga;
sen carballos que dean sombra,
nin chouzas que dean pousada.
¡vereda fonda, ti cando acabas!

Ramón Cabanillas (3/VI/1876- 9/XI/1959)


Corto realizado por CHOURIZOFILMS dunha adaptación dun poema de Ramón Cabanillas, de título “A man segreda”.

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s