Aliméntame

Aliméntome
de berros espidos
nus e crus
deitados eroticamente
nas xanelas abertas
de par en par
e sixilosamente
agardo a que eles falen.

Sen eles
non hai nada máis
que o basto silencio
e a estática pero forte
dor.

Noelia

Foto de Gema Cores

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , . Ligazón permanente.

2 Responses to Aliméntame

  1. Cheres di:

    Volve a inspiración!

  2. ricardo di:

    Encantame este poema. Non se poden decir mais cosas con menos palabras. Parabens e moita sorte Ramon

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s