Pensamento de verán

Xusto ao coller o parasol
berraron o meu nome
seco e sen forza
mirei ao redor
cara arriba
parasol
onde te escondeches luz?

A miña man tremeu
parasol ao chan
mirei ao redor
cara arriba
non hai parasol
porque me cegas luz?

Aniñome cara o chan
parasol á man
mirei ao redor
cara arriba
parasol
Onde estou?

Cinco e media da tarde/ Mediados de Xullo/ Estou só/ Eu máis a luz, que non quero que me dane a pel.

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s