Lúa e Sol

Cinco paixóns son as que recordo daquel día azul e gris e verde e vermello.

Intres despois de ceder á Lúa
o Sol cantaba temeroso e feliz
de ser Sol e ser luz.
Cantáballe ao mar,
salouco de sal e auga
bailaban os peixes
con sentida alegría
os paxaros piaban
e voaban pausados.
Así chegou a Lúa
co seu andar de raiña
sentouse no trono
e comezou a escurecer.
O Sol triste e sen forza
esvarou polo ceo,
ata esconderse tras os montes.
Os paxaros calaron
os peixes dormían
e o Sol triste e sen luz
botou un sorriso apagado.

No máis fondo do seu astro vermello, sentía calor. E era Sol.

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , , , , , , . Ligazón permanente.

1 Response to Lúa e Sol

  1. Cheres di:

    Ten moita musicalidade.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s