Recordos do outono

“Cunha manta e un libro deixo pasar o tempo e o frío”

Caen as follas dos libros
penduradas nas árbores oscuras e tristes
núas cara o frío e o terror das noites de inverno
transición marrón e amarela
amiga da chuvia e do vello vento
vello amigo.
Xuntan, mesturan verbas
que caen e se xuntan e mesturan
con amor aos corpos núos das xentes,
leves caricias douradas
almofadas de follas e da vella poesía
vella amiga.
Raiña do Outono.

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , , , , , . Ligazón permanente.

1 Response to Recordos do outono

  1. Cheres di:

    Tamén é boa idea deixar pasar o tempo lendo os teus poemas…

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s