Recordando vellos momentos

“Insinuando ás nubes que dunha pinga se pode crear un conto”

Era a túa face gris e os teus ollos brancos, coitelos de dor ao carón dos meus pensamentos, compañeiros e amigos de natureza obrigada, longa historia, narrada polos ecos do vento e as rochas pardas. É cando os nenos pequenos desbordan tristeza polos poros da pel cal sudor frío e nauseabundo de dor. E cae, bulindo verticalmente cara abaixo, diminuta e inmensa ao mesmo tempo, fría e chea de lume simultaneamente, dona da tristura e raiña dos sorrisos do mesmo xeito. Bule e bule facendo no ceo un racho cal tesoira en tea azul, veloz e intrépido feitizo natural. Contos de inverno nun día de outono ao carón do lume, co chan de area e unha cunca de leite quente. Bebo.

E a pinga intrépida fría e chea de lume, remata o conto, secándose nunha lousa no patio da bodega.

Agora é cando comeza o conto de novo cunha bágoa en sentido vertical meixela abaixo, ao rematar a cunca de leite quente. O frío invádeme…

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Sen clasificar coas etiquetas , , , , , , , . Ligazón permanente.

1 Response to Recordando vellos momentos

  1. Cheres di:

    Pois é un conto moi bonito.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s