Cavilancións avícolas

En cada momento cavilo no tempo que me leva escoitar o murmurio dun paxaro
desgraciado de min cando ollo cara o ceo
e deixo caer pingas dos meus ollos
oxalá chovera

a carón de min o vento chora
forte
cada vez máis e máis
forte

sinxeleza mestra
que comeza a facerme tremer polas noites
espertándome dun xeito sinistro

a carón de min o vento chora
apoucado
cada vez máis e máis
apoucado

desamallóome da túa beleza infinda
da túa beleza de lúa
da túa poesía terratenente que me ordea

a carón de min o vento chora
melancólico
cada vez máis e máis
melancólico

intúo o renacer das flores nas nubes brancas
aledándo cada raio do sol
nos días bretemosos

a caron de min o vento xa non chora
sorrí
cada vez sorrí
máis e máis

escoitarei ao lonxe o murmurio do paxaro

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , , , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s