Dorme no máis alto da torre
onde ninguén fala
nin escoita nada

Está como caída
entre berros bolboretas
nas xanelas máis lonxanas
erguidas no sol
gargalladas

Estás fuxindo
na arte do paralelo
nos voos dos corvos
máis brancos profundos

Cume de follas outono
inverno branco
corvos
pozas
anacos de vidro
esnaquizado cun berro bolboreta
tristura do mar

Antigüidade anónima
imbencíbel e bela
dorme no máis alto da torre

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , , . Ligazón permanente.

2 Responses to

  1. Emm Joven di:

    Gustame ( como sempre ) a imaxe que crea e o ritmo.

  2. Cheres di:

    La unión entre el principio del poema y el final…eso es.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s