Incribelmente canso, con fame e resentido dos aires de grandeza da miña nai choiva. Que me choves! Intúo prepotencia nas túas pingas frías pola miña face cálida, morna e morena, cando só me deixo caer nos abismos da miña inocencia pueril, cal gaivota rematada por un lóstrego pasaxeiro. Aquí si, alá non, aquí si. E sinto o trono. Dentro, moi dentro, e profundo, moi profundo, e triste, moi triste afogo por entre pedras e marés. Sube, baixa, sube, baixa.

 

Xa os peixes me tratan coma un igual…

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , , . Ligazón permanente.

2 Responses to

  1. Maricarmen di:

    Encántame. Pero sentín unha ráfaga de dor instantánea cando lin a primeira línea. Que alivio ó continuar!
    Gústame o ritmo.

  2. Cheres di:

    O dos peixes, xenial.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s