Es incomprensíbel aos meus oídos, cacofonías extremas a un cantil de profundas voces, onde voo e cavilo nas paredes calcáreas. Tristemente e paulatinamente escorréganme os beizos cara abaixo e desaparecen os ardores da miña gorxa, nun vaivén de desesperación e alegría, no cantil calcáreo.

Gaivotas de cores
Flores brancas e negras

Non deixo que me comas.

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Flores Versadas. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s