Oh Poesía, miña vida.

…e sen lugar a dúbidas, sen apenas coñecemento de causa

todos, nós, nos decatamos

AS ESTRELAS ESTÁN SOTERRADAS BAIXO A TERRA QUE SERES VILES E RUÍNS DISFRUTAN!

Onde está a beleza?

Cara onde se foi a poesía?

Deixemos correr a voz, que camiñe libre canda o vento!

Oh meu Deus alá ao lonxe! Oh meus versos!

A miña vida!

Onde se celebrou o pasamento dos meus soles?

Cara onde me dirixo eu?

Malditos os versos que me acollan

afogando no esterco de paixóns incontroladas

Des-feitos carne, insumiso a eles/min mesmo.

Cando sexa que queira o meu Deus ten a palabra.

A miña voz, canalizada.

Vento, estrelas, auga, sal! VALÉDEME

Non son quen de coñecer os sons

nin o tacto das estrelas…

Cara onde se dirixen todos, nós…?

Cara onde é que camiña o ser humano?

Cara onde camiña ese ser, rastreiro e canalla…?

SI, compañeiros…

Agochémonos entre os versos

e deixémonos ir…

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Flores Versadas. Ligazón permanente.

1 Response to Oh Poesía, miña vida.

  1. Mari Carmen di:

    Gústame todo pero ” a miña voz canalizada”, encántame.
    Para ser ateo nomeas moito a Deus, ja, ja, ja

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s