Atopei un poema (ademais do do outro día) tirado pola casa. E pensei que porque non darlle o pracer de estar aquí.

Esa dose exacta do teu feitizo

meu verso,

necesito que me necesites

e facer do noso agarimo odas interminábeis,

infranqueábeis, odas muralla

onde as frechas dos arqueiros,

fuxan por entre os matorrais

e fiquen quedas, cavilando

na nosa poesía infinita e vermella.

Detalle parede Alahambra

A Ilargia

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Flores Versadas. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s