“…e non sei, nunca chego a ese “climax” no que unha morea de lendas, contos, e sentimentos percorren os meus adentros, e se chego a el non sei empregalo como é debido…” Adrián Padín

É impresionante como esmorecen as polas das árbores en outono. Medran as alfombras laranxas e marróns nos montes.
A cabalo do animal homónimo e homógrafo me sentiría, no hipotético caso de poder camiñar libre nesas alfombras que semellan tan mullidiñas e cómodas. Onde os meus pés me levarían a soños inconclusos que remataría soñando. Que me levarían a fontes de auga quente para poder xogar nelas. Que me levarían ao océano para volver a soñar. E encamiñarme eu, só eu. Cara onde eu mesmo queira ir, cara onde vaia.

“na miña cabeza so hay, letras, música e fume” Adrián Padín

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Flores Versadas. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s