Noites de calma toda…

S.F: …de quen se hai que esconder de noite?
R.R.N: …de quen non vexas á luz da lúa
                bum!
                segmentos
                segmentos na noite

                tenhen principio e fin

                pero iso é o que da medo
                medo ao non-infinito!
                BUM!
S.F: BAAAM
         explotou.
R.R.N: …intentos de cobixarse de noite na escuridade: moitos
               Pero eles atópante sempre
               pero recoñézolle que son inocente
               e berro moi forte
               a eles

               a eles préstalle

e vanse

              pero sempre rematan volvendo
S.F: …son astros con luz propia?
R.R.N:non sei se son astros ou non, o que sei e que cando me visitan ao fin e ao                 cabo síntome ben
S.F: …entón, son bós?
R.R.N:…non o sei
              nin me importa tampouco
S.F: …e ti impórtaslle a eles?
 R.R.N: tampouco o sei
               e tampouco me importa

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , , , , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s