Tremo. Tremo no fondo das augas, arremuiñándome cos peixiños arredor das pedras molladas polas bágoas dos que esquecen, dos que non queren ter nin ver. Tristuras naturais ao fin e ao cabo. Noites longas e escuras, noites vellas. Cando se admira a un xurelo por ser xurelo, iso é un pracer. Co sinxelo que é ser sinxelo. Cando se admira unha pinga por ser só unha pinga. Iso é. Naturalidade. Imperfección. Como gosto desa verba. Imperfección.

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , , , , , , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s