(hahahahahahahahahaha…)

Os paxariños do meu vento. Arrolade, arrolade o berce da nena dos ollos de ceo. Arrolade á meniña. Que soñe con música, coa súa propia música. Anaquiño roubado de ceo. Branca como as doces nubes de gas. Gaseosa e impoluta coma a lúa. Arrolade á nena… Arrolade ao meu anaquiño de ceo.

Andrea 17.6.2011

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , , , , . Ligazón permanente.

1 Response to

  1. Lore :) di:

    oooh… 😥
    Me gusta mucho este! Anaquiño de ceo… qué dulzura!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s