Cavilo

Castigos os que me propuxen se non consigo a miña meta. Non é tan terríbel. Serían cortes miudos ás minhas costas. Ínfima dor, leve sorriso. Cantigas abrumadas pola sombra. A lúa está viuva ao marchares eu. De loito. Soa e muda. Pero non triste. Ínfima dor, leve sorriso. Din das vellas cantigas da lúa que só se escoitan cando a vella está de loito. É a hora de irme, lonxe. A onde me leven os meus pés. Quero escoitar esas cantigas. Alá onde vaia…
Ínfima dor, leve sorriso.

Monte da Pastora arredor das 7:30h da mañá

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Flores Versadas. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s