Cavilo en pequenas doses

de chupitos de licor café moi moi frío

xantares extremos e doce apóstolos estraviados na miña cabeza

que me fan non pensar máis do debido.

Un, dous, tres, oito

dez, mil veces me escoito

e asubiamos lonxe, xusto cando eu queira

xusto onde eu queira.

Agárdote en adobo,

tumbado nun plato

listo para paparme.

Axeonllémos e recemos forte

cun pouco de sorte

e moita concentración

seremos capaces de voar

lonxe

xusto cando eu queira

xusto onde nós queiramos.

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , . Ligazón permanente.

3 Responses to

  1. Xusto cando estabamos preparados
    xusto cando despertamos!
    porque todo foi un soño
    o do camiño cheo de buratos
    buratos que xa os pasamos
    e deixaron
    que nos encontraramos

  2. Pola túa culpa teño ganas de churrasco.

  3. Lore :) di:

    Ahora por tu culpa tengo ganas de ir a un furancho! Adobo, licor café, mmmmmmm!!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s