Descoñezo o meu rostro no espello

Non son quen de recoñecerme

Só sei que existo fronte a min

e para min é suficiente

 

Fago malabares con navallas de dobre filo

e sempre remato por sangrar

aínda non me propoño recoñecer que é un erro

aínda non sei o que é errar

 

Nunca é tarde para recoñecerse nun espello

sempre que se manteña nunha soa peza

Se o cristal se esnaquiza

eu voume con el

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s