Si necesito xinebra con mel

“PARTIDO POR EL VIENTO QUEDA EL SILENCIO. Amaral”

Na noite escura só se escoitaba o asubío do vento rachando o pouco silencio que son capaz de encontrar dentro de min. Xa non recordo cando foi a última vez que me calei por dentro, hai moito que me escoito. Demasiado.

Xa na casa son quen de mirarme o espello e sorrir. Que conste en acta! Moi pouca xente pode. Poucas persoas saben chegar máis alá da eternidade. Semellamos pingas de auga nun mar! NADA. Pero ao fin e ao cabo todo. Somos os máis pequenos dos grans de area que é cadaquén no planeta. E á vez os máis grandes. Teño ganas de plantar una Flor de Rafflesia arnoldii, no abismo de Challenger. O problema é quen me leva até alá…

Xa na casa evito o espello, o camiño até a Asia máis oriental deixoume moi canso. Paso do espello non vaia a ser… Chego a miña habitación, sento na alfombra porque me da a gana. E collo un Gandalf de 20cm feito de poliuretano, coma os Action-Man supoño. Desenfundo a espada Glamdring e comezo a loitar co aire. Xa… co aire… pero éche o que hai. O resto dos xoguetes están en caixas. Gandalf el Blanco ten un sitio privilexiado na estantería.

Xa na casa evito o espello de novo. Sigo cansado polo tema da flor e iso… Camiño até a miña habitación. Quito o abrigo, a bufanda, os guantes, as gafas que están empañadas polo contraste do frío da rúa e o calor dos radiadores do meu piso de Cambados, os zapatos, o reloxo e a americana. Collo a miña libreta de tapas de coiro e póñome a escribir. O das tapas de coiro non o resalto porque si, se non porque a libreta chámase así, a miña libreta de tapas de coiro. Coa pluma no papel dou a luz un par de versos. Logo fico calado bastante tempo e dou a luz a uns 4 ou  5 versos máis. Pode que xa estea listo. Pode que non. Pero a min gústame

Xa na casa evito o espello, camino cara a miña habitación, íspome, poño o pixama, abro a cama, colócolle ben a almofada, botolle unha manta quentiña por riba, abro a cama, coloco ben a sabana e intento durmir.

É que de verdade, sigo cansado por ir plantar unha Flor de Rafflesia arnoldi no abismo de Challenger…

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s