A min gústame andar descalzo pola area como a calquera persoa. Sentindo cada gran, sentindo cada diminuta partícula de mineral baixo os meus pés. Sentarme a ler, descansando, durmindo realmente. Como boto de menos todo isto. Como boto de menos escoitar un poema recitado da voz dun amigo. Como boto de menos.

Non pretendo que Rosalía sexa unha especie de Madonna morena, nin que Carlos Slim o deixe todo por ir vivir á unha illa perdida no pacífico onde só se teña a si mesmo, onde non faga falta carteira. Non esixo que os eucaliptos deixen de existir, nin que a auga do mar estea máis quente no verán. Non pretendo nin que se me lea a min.

Só quero vivir. Só quero. Só.

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s