É unha aperta

da miña Rocha

o que necesito

Ver florecer

esa última

flor da primavera

na túa/miña illa

rexurdir da propia Terra

miña Rocha,

Como fixemos daquela

Acadar manternos de pé

Ti/eu son o teu andamio

Mentres me manteña/s viva

meu Poeta,

o teu verso será a miña Rocha

Como fixemos daquela

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Sen clasificar coas etiquetas , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s