Nin rocha, nin nada

“Descompóñome nunha triste e doce simetría”

Non son digno de que entres na miña casa

pero unha verba túa bastará para manterme aceso

nos confíns da miña rocha

descompóñome no magma máis ardente

Derrétome polas empredradas rúas de Compostela

universos exemplo de boa iluminación, estrela supernova

18.000 millóns de masas solares en verso

pero non basta

nos confíns da miña rocha

remato a tarefa de ser descomposto

 no magma máis ardente

Quero afogarme no mar

quero apagarme no mar

Quero que a rocha do meu intelecto me afunda

e xa abaixo

apagado

e coa cabeza repusada na confortable area do fondo

quero que a presión me faga estourar

NIN ROCHA, NIN NADA

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas , , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s