Ollo o desterro

das miñas pálpebras abertas

consúmome nas gorentosas queimaduras

do meu ardente astro interior

o que me leva cara min/comigo

e á vez cara cada homúnculo que respiro

Aliméntome de cada apetitosa deformidade

de cada respiración entrecortada e costosa

apiádome de cada ser

pero non son tempos

de ouvir paxaros e non prestar atención

chega a era do soño como realidade

cada chío de cada paxaro de cada árbore

unha bágoa feita carne no verso

[é o comezo do rexurdimento da fermosura

aquí nace o verso infinito

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Flores Versadas. Ligazón permanente.

1 Response to

  1. Eu, túa nai di:

    Gústame o final. parece que por fin, se descubre optimismo.
    Gústame o ritmo do verso número trece.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s