Vomítasme nava…

Vomítasme navallas que me rabuñan a face

e as cortinas do meu bonito salón

Pero eu fico cego no chan mentres te ris de min

e do meu sentimento de poeta namorado do propio sentimento

unha razón máis pola que pechar os ollos de cego

e camiñar cara adentro

cara a máis fonda escuridade

cara o máis fondo do meu abismo

e aí darlle patadas de sangue á túa imaxe

e bicos de traizón e cobardía

 

Entrégome a ti canso da sangue

entrégome a ti libre e único

o sentido máis primario e complexo, miña azul

o máis necesario

 

Ai miña rula! Peco de Virxe nestes rueiros

e peco de inocente na mirada da escura lúa

máis sigo en pé e ergueito coma ninguén

Recorda a tenrura dos meus brazos

e o apocaliptico da miña razón

Recorda como flúe a miña verba por entre as túas mans

e o meu corazón entre os teus ollos de río

 

Non me malinterpretes querida, mais a maior virtude que tes é que amas demasiado.

A ver que pasa…

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s