O espello

“Se as paredes tiveran oídos, os segredos xa non serían moeda de cambio”

 

Non sinto as miñas extremidades do frío intenso do meu espello

mergúllome até o máis fondo

máis abaixo

moito máis

                QUÉROO TODO PARA MIN!

 

O absoluto da escuridade máis recóndita do corpo

mergúllome até o máis fondo

máis abaixo

moito máis

                QUÉROA TODA PARA MIN!

 

O frío córtame o sangue do meu poema espello

e mergúllome até o máis fondo

máis abaixo

até que faga pé no chan

                QUERO TODO O POEMA PARA MIN!

                ABSOLUTAMENTE TODO

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Ligazón permanente.

1 Response to O espello

  1. Ay! Carmela. di:

    ‘Absolutamente todo’ é o que consegues transmitir: a necesidade crónica de máis e máis e máis.
    Pero ti segue escarvando, nunca te canses, porque incluso tocando o chan cos pes, xusto debaixo, haberá algo máis. E ti queres absolutamente todo.
    Que grande 🙂

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s