Os espellos

tristes e suxos

cavilan no meu reflexo

esteticamente fermoso e solitario

gozando dun orgasmo virxe e natural

 

mentres

a minha cabeza esnaquizada e quebrada

dorida por tanto cráter profundo

de tantos e tantos impactos de meteoritos,

retrocede cara a visión máis inxenua

máis inmaculada

 

… soa o timbre do forno.

 

Xa está feita a torta de mazá

 

Quentinha e gustosa baixa até o meu estómago animal

volveu o doce que me respalda e me mantén en pé

volve a min a forza dos cabalos de Alberti.

 

 

 

 

 

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s