Author Archives: Ramón Nogueira

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".

seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos seres humanos … Seguir lendo

1 comentario

Mais eu, o meu bico e as miñas ás botamos a voar de novo

A xentileza dos paxaros co seu quebrado voo  e o seu vibrante son desamárrame o pracer de querer ser un deles   O cormorán máis negro noite coas ás máis longas e grandes cun bico para comer canto peixe se … Seguir lendo

1 comentario

Os espellos tristes e suxos cavilan no meu reflexo esteticamente fermoso e solitario gozando dun orgasmo virxe e natural   mentres a minha cabeza esnaquizada e quebrada dorida por tanto cráter profundo de tantos e tantos impactos de meteoritos, retrocede … Seguir lendo

Deixar un comentario

Requiem por unha raza que se apaga

“…penso en min, no mundo e na xente e condénome a sufrir”   NON sei porque me empeño en dinamitar os meus pensamentos máis puros e positivos _ érgome polas mañás cedo _ detesto ese cheiro a xofre, alcatrán e … Seguir lendo

Deixar un comentario

Sorpréndeme caminhar pola rúa.

Sorpréndeme caminhar pola rúa. Oprímeme o intento de volver ser quen era. Satisfaime non conseguilo.   … monto no meu cabalo branco infectado polo asfalto xa non é quen de galopar o seu albo corpo comeza a ser engulido polo … Seguir lendo

1 comentario

Desfíxenme nun branco case mutante.

Publicado en Flores Versadas | Deixar un comentario

Sentimentos elevados á auga

Houbo un soño no cal camiñaba por riba das ondas do meu mar eterno e infinito. Houbo un soño realidade onde me deixaba ir cara o deserto liquidísimo que me agardaba. Houbo un soño esquizofrénico que me toleaba até beber … Seguir lendo

Publicado en Flores Versadas, Poesía | 1 comentario

Adeus Sr. Dousmildoce

San Tomé, Cambados, Galiza                           31/12/2012 Adeus Sr. Dousmildoce. Desexo non telo moito no recordo, aínda que sei que serán varios os sentimentos que terei que pechar baixo … Seguir lendo

Publicado en Flores Versadas | Deixar un comentario

Enredarme na túa maquillaxe é o que quero

Quero namorar do fume dos teus cigarros xove ex-cabareteira   Axeonllarme aos pés do teu vestido [sen corsé e  bicar as túas pernas espidas   Aspirar cocaína polo meu/teu nariz virxe non ensombrece a túa saborosa beleza miña dona “flapper” … Seguir lendo

Publicado en Flores Versadas | Etiquetado , | Deixar un comentario

O espello

“Se as paredes tiveran oídos, os segredos xa non serían moeda de cambio”   Non sinto as miñas extremidades do frío intenso do meu espello mergúllome até o máis fondo máis abaixo moito máis                 QUÉROO TODO PARA MIN!   … Seguir lendo

1 comentario