catro

cinco

ou dez mil

Xa desía miña abuela que era moi difisil escoller por onde camiñar…

E que me doe recordar as xanelas abertas

abertas e non pechadas abertas e non pechadas!!

Sospeitar cauteloso o meu propio anhelo do frenesí

Isto recórdame a un vello poema

e sinto cóxegas nos pés

Doce marmelada de mazá doce marmelada de mazá nos teus beizos abuela

Igual que me gustaría bicar o coiro cabeludo de Antón Reixa e logo postrarme ante os seus pés de poeta

para logo emanciparme do que eu chamo realidade

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Flores Versadas. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s