“μαι, σαι, ται, μηθα, σθη, νται”
Non quero estudar iso
dóeme a cabesa
e prefiro sentar cun bo anaco de tarta de masán
quentiña e suave
[polo meu esófagho
E quero ghosar dese sentimento incandescente
Estar quente como unha sartén na vitroserámica!!
Arder de plaser!
E berrar forte: Que sigho sentado no sofá cun bo anaco de tarta de masán.
Vitroserámica! jaja
qué cambadés es este poema! eu tamén quero tarda de masán!
ooh como me gusta! 🙂