É o conto das fiestras

Acaba de ocorrerme unha cousa que me fascinou. Recollendo a miña habitación chea de papeles, cables, libros, gafas de sol e cousas polo estilo, atopei un poema que data do 20 de marzo do 2010. Pensei que o perdera… e cando ocorreu isto, doérame moito por ser uns dos versos que máis me apaixoaron ao sair do meu carbón… mais volveu a min, no momento que tiña que facelo. ADORO A POESÍA.

Era na miña fiestra escarlata

onde cavilaba, desexoso, no meu eterno eu

no meu eterno ti

 

Horas queimadas, horas cinsa

aprobeito o incansábel momento

de chegar á realidade

aborrezo o místico

a salitre ou o pan

 

Xanelas abertas coas dúas follas

nunha imposíbel aperta

Quero ser a túa delicia

e colarme, cauteloso, nunha fiestra escarlata

subir ao faiado

e berrar con forza

“Non son Asterix!”

“Non teño unha pócema que me faga imbencíbel!”

Aborrezo a fantasía…

A Ilargia

About Ramón Nogueira

Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
Esta entrada foi publicada en Flores Versadas. Ligazón permanente.

1 Response to É o conto das fiestras

  1. Silvia di:

    Fasme sentir pequena, máis pequena. Por este tipo de cousas desexaría non medrar nunca. Ramón… vaia bofetada nos dá a realidade.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s